Joris Van Dael

18/06: In perspectief (2)

't Is tijd om nog een keer iets in perspectief te plaatsen. De Tijd, 14 juni 2011, bladzijde 8: "Chinezen versnellen 'sojasering' van Patagonië". Dat China al een tijdje bezig is met het massaal opkopen of huren van enorme stukken grond in ontwikkelingslanden verschijnt al een tijdje in de actualiteit. Dit keer gaat het om een lapje van 230.000 hectare dat zal worden volgeplant met soja. Het hele land krijgt meer en meer te lijden onder een strikte monocultuur van soja. Volgens mij wil je niet weten hoeveel sloten water, pesticiden en kunstmatige meststoffen nodig zijn om deze monocultuur in stand te houden. Maar China groeit als kool en China heeft honger en China zal eten.
Op diezelfde pagina in De Tijd lees je het artikel "FAO gaat voor dubbele groene revolutie". FAO, da's de landbouworganisatie van de Verenigde Naties, geen vzw van om de hoek dus. En "dubbele groene revolutie" klinkt toch als dé oplossing om de hele planeet te redden, niet? Mooi zo.

De wereldbevolking groeit tegen 2050 tot 9,2 miljard mensen. Om die te kunnen voeden, moet de landbouwproductie op wereldschaal 70 procent toenemen, in de ontwikkelingslanden is een verdubbeling nodig. Dat stelt de VN-landbouworganisatie FAO, in een rapport waarin wordt aangedrongen op meer milieuvriendelijke landbouwmethodes.

Even later kan je je optimisme alweer in de kast stoppen, want de oplossing is als het verzegelen van Fukusjima met een stukje vershoudfolie:

De FAO mikt vooral op kleine boeren in de ontwikkelingslanden (...). Hun kosten moeten naar omlaag en hun opbrengsten naar omhoog.

En daarmee gaan we de wereld dus redden. Dit verkondigen de Unicef's van deze wereld al jarenlang. Telkens hetzelfde liedje. Die kleine boer die nu drie in plaats van twee maïskolven kan oogsten van z'n stoffige Afrikaanse akker wordt op dezelfde krantenpagina opgeslokt door China dat alle zwarte boerkes met huid en haar opvreet en ze voor een hongerloon laat werken op een akker zo groot als België die ze voor een habbekrats huren van een corrupte politicus.
Verbaast het dan dat ik nog steeds fan ben van die ene column van Thomas Friedman, Doha and Dalian? Hey, I’m really glad you switched to long-lasting compact fluorescent light bulbs in your house. But the growth in Doha and Dalian ate all your energy savings for breakfast.
't Spijt me dat ik in een regenachtig juni-weekend er nog een pessimistische visie bovenop gooi, maar we komen er niet. We komen er écht niet.

18/01: Ik nam de trein.

De laatste keer dat ik de trein nam was samen met m'n vrouw in december 2009, op weg naar de kerstmakt in Keulen. M'n collega's met wie we daar hadden afgesproken deden het met de wagen, idealistische Joris wou er een uitstapje van maken in de eerste klasse van de ICE. Niet voor niks nog steeds -per zitplaats- de duurste HST. Helaas ontging de luxe ons een beetje, want na de ene afgelaste trein na de andere kwamen we met uren vertraging aan in Keulen bij m'n collega's. Zij jodelend met een verhoogd alcoholgehalte, wij briesend met een verhoogde bloeddruk. De manier waarop je op zo'n dag kennismaakt met de klantvriendelijkheid van de NMBS is euh... dramatisch. En een ICE ken ik nog steeds enkel vanop een foto.
Bij de terugreis waren wij gelukkig een beetje in ’t voordeel, want toen waren het de wagens die zich massaal vastreden. En maanden later kregen we ook de reis helemaal terugbetaald.
Vorige maand gingen we opnieuw naar de kerstmarkt. In Aken. Met de auto. Gratis. Bedankt, werkgever.

Vandaag stond een ganse dag Ruisbroek op het programma: ik werd vanmorgen verwacht bij een nieuwe klant van me. Ruisbroek bij Puurs was handiger geweest, maar helaas ging het hier om Ruisbroek voorbij Brussel... En dinsdag is statistisch gezien de drukste autodag richting Brusselse ring.
Aha!
Ik neem gewoon de trein!
Lang geleden... Gesjellig... Lekker lezen onderweg...

Lees verder!

26/12: Ik ben 29 jaar en oud.

Met de voorbije sneeuwdagen heb ik ook ineens weer een jaarlijks terugkerende portie ergernis achter de rug. De situatie klinkt je waarschijnlijk herkenbaar in de oren: je bent met de wagen op weg naar huis, op een prima onderhouden rijbaan, tot je moet vertragen voor de chauffeur voor je. Je komt dichterbij en ziet alvast dat de verouderde nummerplaat niet meer echt superwit is en een fractie van een seconde later dat ze... vijf tekens telt. Menig chauffeur zal ongetwijfeld met mij kunnen beamen dat je dan maar beter stalen zenuwen hebt om de laatste kilometers naar huis nog te overleven zonder je halve stuurwiel op te vreten. (On the bright side: dan zijn die ondertussen koud geworden patatten al niet meer zo erg.)
Zo vroeg ik me af wanneer het met mij(n generatie) zou gebeuren. Het moment waarop je de voortdurend evoluerende en versnellende maatschappij moet loslaten om op je eigen gezapige tempo verder te kachelen. Of zou je het zelf niet eens merken, zoals blijkbaar het geval is met dementie en andere alzheimers?
Omdat ik het hier toch niet bij kon laten, ondernam ik alvast een poging om te zoeken naar die eerste tekenen aan de wand dat ik oud werd. Kwestie van me volgend jaar met reden depressief te voelen op m'n dertigste verjaardag.

Lees verder!

25/11: Bedankt Tom Dice en SonicAngel!

Een paar maanden geleden investeerde ik 20 euro in twee FanShares van Tom Dice.
In het kort: SonicAngel is een nieuwe Belgische platenmaatschappij die werkt volgens een soort coöperatief model. In plaats van het beslissings- en financieringsrecht in handen te leggen van de bekende uitgevers, wordt het hier voor een groot deel aan het publiek overgelaten. Om nieuwe artiesten te ondersteunen kan je allerlei pakketten aankopen, zoals hun album als het ooit uitkomt, een privé-concert, en allerhande extra's. Het belangrijkste zijn echter de FanShares: ze kosten tien euro per stuk en zorgen rechtstreeks voor de financiering van hun eerste echte studioalbum. In ruil krijg je natuurlijk je deel van de winsten: twee keer per jaar worden deze berekend en wordt het bedrag naar je account overgeschreven.
En daarom bedankt, want de 20 euro heeft me een eerste dividend van 52,34 euro opgeleverd! Da's flink gezongen van Tom... Of het de anderen ook zo positief zal vergaan, verwacht ik eerlijk gezegd niet. Toch heb ik deze eerste uitkering onmiddellijk weer achtergelaten bij SonicAngel, dit keer om Bab te ondersteunen. Jammer genoeg gaat het bij de andere artiesten voorlopig niet zo vlot als bij Tom Dice en Mathieu & Guillaume... Maar da's voor de investeerders geen probleem, want wanneer het vereiste bedrag niet wordt bereikt, krijgen zij gewoon hun geld terug. Niettemin hoop ik dat ze allen hun doel bereiken en dat we met SonicAngel een blijver in handen hebben in de nog open te breken markt van platenfirma's. De lijst van partners boezemt in ieder geval wel vertrouwen in.

24/10: Dodentocht 2010

Normaal gezien ben ik er heel wat vroeger bij om te bloggen over de Dodentocht, maar nu is het inderdaad hopeloos na de feiten. De reden? Ik ben een seut.
Ja, ik ben dus nog steeds kwaad op mezelf omdat ik niet heb meegewandeld. Ik was slecht voorbereid (hoewel dat eigenlijk al een pluspunt is gebleken), liet me afschrikken door het weerbericht en zou de 100 kilometer alleen hebben moeten wandelen, aangezien de enige bekenden er een iets steviger tempo op nahielden dan ik. Aan het gezelschap kon ik waarschijnlijk weinig veranderen, maar het weerbericht bleek hopeloos fout te zijn geweest. Het was prachtig weer, niks meer en niks minder. Om niet thuis te zitten bokken, ben ik dan toch maar op m'n fiets gesprongen en vanuit Stekene, via het veer in Branst, naar Puurs gefietst om wat te gaan supporteren. En om mezelf nog wat meer te jennen omdat ik zo'n twijfelaar was geweest.
Helaas had ik -volgens het wrede lot- m'n lesje om volgend jaar wél terug aan de start te staan nog niet geleerd, want… meestappen kost immers ongeveer 30 euro, niet meestappen echter zo’n 450. Auw.
Tegen de avond was ik teruggereden richting Bornem (deze keer met vier wielen onder me) om naar de finishers te gaan kijken, maar de terugrit bleek onmogelijk gemaakt te zijn door de politie van Klein-Brabant en takeldienst De Doncker.
Het rekeningnummer van Onmiddellijke Inningen zit al in m'n favorietenlijstje van internetbankieren, maar hier had ik het toch effe moeilijk mee. Zonder het te weten stond ik (samen met half België) op een fietspad geparkeerd langs de Hingenesteenweg. Inderdaad, er stond een passend verkeersbord in het begin van de strook, maar als je dat bord had gemist in de Dodentochtse chaos, dan kon je 't niet weten. Kijk op deze foto maar een keer naar het verpieterd stukje asfalt tussen de wagens. Trouwens, denk je echt dat die hele rij bewust op een fietspad zou parkeren? Hier nog een plaatje, ik stond op de plaats van de grijze Citroën vooraan in beeld. Mijn rechtvaardigheidsgevoel werd hier toch grondig aangetast… De ene na de andere takelwagen reed af en aan, maar het fietspad dat de facto een parkeerstrook was geworden, stond even snel weer helemaal volgeparkeerd. Wat me vooral tegen de borst stoot is het repressieve karakter van deze takeloperatie. Over de hele lengte van de straat was tijdens het wachten op een takelwagen die me een lift kon geven geen enkele politieagent te zien om de parkeerders te waarschuwen. Preventief optreden rendeert natuurlijk niet zo erg voor de kassa van de politiezone in kwestie...
Het wordt dan alleen maar pijnlijker als je bij de takeldienst in de rij staat achter een wandelaar uit de Oostkantons. Dan heb je 100 kilometer in de benen, werd je door de organisatie verteld dat je daar mocht parkeren tijdens de tocht, en kan je eerst nog je wagen gaan zoeken alvorens erin te stappen voor nog een veelvoud van die 100km.
Als ik een boete mentaal kan balanceren met een gevoel dat ik inderdaad fout heb gehandeld, dan wind ik me nog geen secondelang op (ok, of misschien toch een paar seconden), maar hier heb ik het toch even moeilijk mee. Mag ik daarom enkele suggesties meegeven? Aan de politie van de zone in kwestie: werk preventiever i.p.v. tientallen bestuurders in de gordijnen en in de kosten te jagen. Aan de burgemeester van Bornem: doe iets aan het fietspad, want volgens mij hebben wij de fietsers nog een dienst bewezen door ze te verplichten niet op dit mijnenveld te verongelukken. En aan de organisatie van de Dodentocht: indien jullie op de hoogte waren, had het dan een keer omgeroepen in de tent…
Medeslachtoffer Franky Caluwé haalde er in ieder geval alvast De Streekkrant bij en verscheen eind september met dit artikel in de krant. Ik stuur hem alvast een mailtje.
En volgend jaar, oh volgend jaar sta ik zo hard weer aan de start!!!

21/05: Het Paneel van Vlaanderen

En plots had ik nog eens zin om iets te schrijven. Jammer genoeg weinig positiefs, want 'k had graag iets vereeuwigd over Het Paneel van Vlaanderen en dat boek is me niet zo goed bevallen.
't Gaat om een vertaling van een twintig jaar oud werk van Arturo Pérez-Reverte, een Spaanse journalist die evenveel jaren geleden had besloten om z'n carrière een andere wending te geven.
Zijn bedoeling was om een Da Vinci Code-achtig verhaal te schrijven over een schilderij -Het paneel van Vlaanderen, of Het Schaakspel van Pieter van Huys (fictief en losjes gebaseerd op Pieter Huys?)- met daarin een verborgen boodschap en de daaruitvolgende intriges. De nog steeds kabbelende Dan Brown-hype was in ieder geval niet zijn motivatie om hieraan te beginnen, maar het kan wel de trigger geweest zijn voor de vertaler om nu aan het verhaal te beginnen. Het meeliften is alvast gelukt, want ik heb m'n geld eraan uitgegeven, maar achteraf bekeken was het misschien niet zo'n goed idee. Op de achterflap staat nochtans een recensie dat z'n vorige werk -De Club Dumas- een directe concurrent zou zijn van De Schaduw van de Wind. Je moet het maar durven schrijven... In ieder geval weet ik nu nog helemaal niet zeker of ik dàt verhaal ooit zal lezen... Ook op de cover blinken enkele lovende woorden van De Tijd. Ok, misschien ligt het gewoon aan mij.
Ik heb immers altijd de gewoonte om een verhaal achteraf, of al tijdens het lezen, te proberen samenvatten. Als ik een film moest maken met enkel actie erin, wat zou dan relevant zijn. En hier kom ik dus tot een héél kort verhaal... 99% van de massa bestaat uit enorm omfloerste analyses van een hypothetisch schaakspel dat geportretteerd is in het schilderij, vandaag wordt nagespeeld, maar ook in het echt zijn effecten heeft op de hoofdrolspelers. Ik heb niks tegen een auteur die z'n fantasie of kennis met de meest treffende woorden tussen de actie vlecht, maar het geeft hier weinig meerwaarde. Het verhaal wordt er alleszins niet door gedragen. Ofwel kies je ervoor om een roman te schrijven waarbij je je duimen en vingers kunt aflikken door de verrukkelijke taal die er afdruipt (wauw), ofwel kies je voor geheime raadsels, moorden, speurtochten en pas je je taal aan om de actie te ondersteunen.
Helaas heb ik ook weinig affiniteit met schaken. Ik weet wat een stuk mag doen, maar de strategieën, of het spel tout court, laten me koud. Misschien heeft dat m'n oordeel wel beïnvloed en kan ik het verhaal hierdoor niet helemaal naar waarde schatten... Hoewel ik toch geprobeerd heb om m'n objectiviteit te bewaren. Zo'n rocket science is het nu ook weer niet.
Wat de auteur met dit werk wou etaleren weet ik dus niet. Zijn onmetelijke taalkundige afdwalen? Zijn kennis van het schaakspel? Giet hier dan nog een vertaler over (ja jij, Jean Schalekamp!) die "ik vindt" durft te schrijven, maar ook enkele ongerijmdheden zoals "grote meesters" i.p.v. grootmeesters (doe toch een beetje moeite!) en ik moet al helemààl moeite doen om het einde te halen.
Maar 't is me dus gelukt.
Het einde is trouwens nog redelijk verrassend, ook gewéldig hard ingepakt in een wollen dekentje met extra pluisjes en... een beetje open.
Als er iets is wat ik haat, dan zijn het wel open eindes.
De laatste pagina was dus niet alleen de grand finale van het verhaal, maar ook de kers op de taart van m'n ergernis. De auteur die vergat te doseren, die de brief naar z'n uitgever al aan het typen is en als teken van zwakte een bevredigende eindnoot niet meer uit z'n vingers krijgt.

En de volgende die me wenst te irriteren mag hopen dat ik niet opnieuw in een gemotiveerde weblogbui zit :)

Mocht je 't boek zelf gelezen hebben (of niet) en zelf iets kwijt willen, laat je gaan.

27/11: De Ecocheques

Onze overheid geeft me weer de kriebels... De Ecocheques zijn uitgedeeld geworden: in een envelopje zit een folder met uitleg, een kartonnetje met reclame, en vervolgens 25 cheques van 5 euro. Leg me even uit waar de "eco-" naartoe is... Het papier bevat, net zoals maaltijdcheques (nog zo'n draak), een lijntje aluminium langs de rand, dus hoe recycleerbaar zijn ze?
Volgend jaar kan het dus alleen maar nog erger worden, want dan verdubbelt het bedrag nog. Waarom staat het bedrag niet gewoon netto, elektronisch, op onze zichtrekening? Waarom niet hetzelfde met maaltijdcheques? Waarom al die omwegen?

Eergisteren in De Tijd: "Belastingdruk in België stijgt". De gemiddelde belastingdruk in de OESO-landen is in 2008 met een half procentpunt gedaald, maar in België is de druk toegenomen. Op het hitlijstje van de belastingdruk van de OESO-landen staan we zelfs op de derde plaats!
Een dagje later, opnieuw in De Tijd: "VS investeren fors minder in ons land". De voornaamste reden? De torenhoge fiscale druk en de weinig flexibele arbeidsmarkt.

Je hoeft eigenlijk nooit ver te zoeken om alweer te lezen dat België het kneusje is.
De laatste tijd heb ik het al vaker gedacht: elk Westers land moest af en toe heel even China kunnen zijn. De Amerikaanse econoom Thomas Friedman heeft me hiervan overtuigd in z'n Hot, Flat, and Crowded. Hun omgang met de mensenrechten mogen ze houden, maar hun efficiënte manier van beslissingen nemen (of opleggen?) pakt soms heel voordelig uit. Beleidsveranderingen (of Lange Wappers, enz.) die hier jaren kunnen aanslepen, of gewoon onbespreekbaar zijn, zouden misschien met lichte dwang toch moeten doorgevoerd worden. Want het is bewezen: of het eindresultaat nu het ideale is of niet, het feit dat je snel beslist en een mogelijke oplossing snel implementeert, is op het einde van de rit altijd beter.
En nu ik toch al aan het freewheelen ben: het eindresultaat wordt volgens mij een Westerse wereld die zal overspoeld worden door het Oosten. De ontwikkelingslanden, de groeimarkten, de BRIC-landen,... Het enige verweer dat we hebben is een grondige revolutie in ons politieke, ecologische en economische beleid, want met een volledige natie in "rustige vastheid" zet je in de huidige wereld eigenlijk elke dag een stap achteruit.

03/11: Ik win Euromillions!

Volgens de National air traffic controllers association, de Amerikaanse vereniging van luchtverkeersleiders, zoeven er op een willekeurige dag zo'n 87.000 vliegtuigen door het luchtruim. Afgaand op dit gemiddelde zijn dat er 31.755.000 op jaarbasis. Het zijn Amerikaanse cijfers, want die waren het snelst te vinden.
Van die 32 miljoen vliegtuigen vallen er volgens aviation-safety.net zo'n 47 uit de lucht. De kans dat je in Amerika een vliegtuigongeluk meemaakt is dus 1 op 675.638. Je moet bijna 700.000 vluchten boeken om er zeker van te zijn dat je een degelijk ongeval meemaakt. Dat gebeurt nooit!

Volgens de Nederlandse overheid hebben jaarlijks ongeveer 820.000 Nederlanders de griep. Tijdens een gemiddelde epidemie gaan er daarvan zo'n 250 tot 2.000 dood, of een kans van 1 op 410 tot 1 op 3.280. 90% van die sterfgevallen zijn ouder dan 65, dus voor de bevolkingsgroep jonger dan 65 komt het ongeveer op een kans van 1 op 4.100 tot 1 op 32.800. Maar wat denk je zelf? Dat gebeurt nooit! Komaan, wie sterft er nu van een griepje?!

De Standaard schrijft dat Oostende blijkbaar het hoogste percentage aan spijbelaars kent: in het schooljaar 2007-2008 was 2,6% van de leerlingen uit het middelbaar onderwijs regelmatig op stap tijdens de lesuren. 1 op 38 ouders mag zich daar dus zorgen maken. Maar de kans dat uw kind niet op school zit? Onbestaand, want 't is toch zo nen brave.

...

Komende vrijdag is er weer zo'n 100 miljoen euro te winnen met Euromillions. De kans dat je met een rooster wint is zomaar eventjes 1 op 76.275.360. Ik kan het iets bevattelijker maken door te schrijven dat dit overeenkomt met het kunnen aanwijzen van 1 "winnende" millimeter op een afstand van 76 kilometer: bijvoorbeeld de afstand tussen het centrum van Antwerpen en Deinze voorbij Gent. Die miserabele kans kost je dan nog twee euro.

Maar mijn Euromillions van 12 euro ligt alvast klaar, want ik ga zeker winnen!!!!
En hopelijk mag ik even zeker zijn van een subtiel gefronste wenkbrauw bij u, beste lezer.

31/10: Crisis bij Shell en B-Cargo

'k Weet het, een lijn is er niet echt te trekken tussen m'n weblogartikeltjes, maar deze twee nieuwsitems deden toch m'n wenkbrauwen fronsen.
Dat het crisis is, hebben we allemaal al door, maar de manier waarop bedrijven hierop reageren is soms nogal... verschillend. Vrijdag en zaterdag las ik deze twee heel contrasterende berichten.
Eerst wist Shell te melden dat het zijn kwartaalwinst met 62 procent zag dalen tot 3,25 miljard dollar. Jip, de kwartaalwinst! De olieprijs zit in vergelijking met enkele maanden geleden eigenlijk nog steeds op recordhoogten, maar dat lijkt niemand nog te zien na de piek van ongeveer 150 dollar die haast de benchmark is geworden. De reactie van Shell: 5% van de banen, zo'n 5.000, zijn bedreigd. Daarnaast zullen 15.000 werknemers opnieuw moeten solliciteren voor hun job. Van een volstrekt onnodige overdosis stress gesproken… Tja, met een winst van meer 2 miljard euro per kwartaal ben je inderdaad niet goed bezig. "Analisten zijn tevreden dat Shell eindelijk werk maakt van besparingen", weet De Tijd er nog aan toe te voegen. Ben ik conservatief?
Over naar het andere uiterste, vandaag in de krant: het gaat niet goed bij B-Cargo. Enkele weken terug las ik het citaat dat B-Cargo "de grootste kaartersclub van België" is geworden. Er wordt al een tijdje bericht over de malaise bij het goederenspoor en terecht, want terwijl ze in de eerste helft van het vorige jaar nog 700 miljoen ton-kilometer wisten te verzetten, is dat getal nu gedaald tot 450 miljoen. De stalen sporen liggen er hopelijk beter bij dan het hopeloos vastgeroeste bedrijf, want de statutaire medewerkers kunnen niet ontslagen worden. Ze even verhuizen naar een naburige afdeling lukt ook niet zomaar. Flexibiliteit staat niet in het woordenboek. De komende drie jaar kijken ze echter aan tegen een gecumuleerd verlies van 383 miljoen euro, waarvan 188 miljoen euro in de boeken van 2009 zal staan.
Nu komt het… Jannie Haek, gedelegeerd bestuurder van de NMBS Holding, stelt dat er zo'n 1.000 personeelsleden teveel rondlopen bij B-Cargo. Voor de helft daarvan zou een oplossing bestaan, voor de anderen nog niet. "Het is niet de schuld van die mensen dat de goederendivisie van de NMBS in de problemen is gekomen." What?! Nee, natuurlijk is het hun schuld niet, maar zo kan je natuurlijk nooit herstructureren, terwijl het in dit scenario duidelijk nodig is: het goederenvervoer is een cyclische activiteit en moet er dus aan geloven in crisistijd… Jammer maar helaas.
Wat echter het interessantste is aan deze twee uitersten, is wat er achter de firma schuilgaat: bij Shell een heleboel institutionele en kleine beleggers die enkel winstmaximalisatie nastreven. Een minteken in de financiële rapporten is een minteken in het personeelsbestand. In het geval van B-Cargo staat er nog een NMBS Holding boven die alle omzetcijfers toch in één pot gooit en die kan bogen op een jaarlijkse miljardendotatie van de staat. Toegegeven, de staat mag volgens Europa niks meer bijdragen aan het goederenvervoer, maar er loopt wel nog een procedure om een eerder overeengekomen toelage van enkele honderden miljoenen goed te keuren. Misschien moet het goederenspoor écht eens van de revolutie proeven, maar helaas ontbreekt het de markt nog aan valabele concurrenten. Tiens… Horen we dat de laatste tijd niet vaker? Belgacom anyone? Electrabel? Ex-overheidsbedrijven? Met diezelfde overheid momenteel zowel als belanghebbende aandeelhouder als scheidsrechter? Openbreken die handel! Misschien loopt het wat vlotter met een vaatje olie van Shell ertussen. Het kost je vandaag 75 dollar.

25/10: Hoe symbolisch

Een paar dagen geleden las ik nog in de krant dat Umicore de grondstoffen had geleverd voor de 300.000 euro kostende Umicar Inspire zonnewagen die aan de tweejaarlijkse World Solar Challenge zou deelnemen. Hoewel de oppervlakte aan zonnepanelen redelijk beperkt is, kost het voertuig toch de prijs van een mooie woning, omdat de cellen niet zijn opgebouwd uit silicium, maar uit het heel wat duurdere germanium. Het blijft veel geld, maar Umicore zag het project uiteraard als een mooi uithangbord voor zijn eigen kunnen en dat van een bende studenten die er twee jaar hun studies voor hadden opgegeven.
Inmiddels is de race in Australië van start gegaan en het Belgische team kon alvast doorstoten naar een tweede plaats, waarna een windhoos de wagen van de baan duwde en ineens total loss verklaarde.
De officiële afstand van dit officieuze WK is 3.010 kilometer, maar voor ons team zit het er alvast op. Heel jammer, maar ik vond het oh zo symbolisch voor de groene inspanningen van ons landje. Of ben ik weer te zwartgallig? :)
Deredactie.be vertelt het volledige verhaal van de mislukking.

P.S.: i.v.m. mijn laatste bericht hieronder over de Dodentocht, waarop geen reactie meer kwam van ondergetekende: ik was ziek. Op de jubileumeditie godbetert. Gewoon ziek. Om steendood te vallen.

13/08: De Dodentocht: de tracking, het weer en het aftellen!

De tracking -het volgen van een wandelaar- staat blijkbaar al online en toont dat we met z'n allen al onderweg zijn in de lus rond Bornem! Nooit geweten dat de Dodentocht zo makkelijk kon zijn...
Het weerbericht (KMI, BDB) werkt voor het derde jaar op rij ook weer prima mee, dus ook dat zal me al niet tegenhouden om te finishen. 't Wordt vrijdagnacht wel redelijk fris en zaterdag behoorlijk heet, maar alles is beter dan regen. Vermoedelijk heb ik op zaterdagmiddag al ergere dingen aan de hand om me zorgen over te maken dan de stekende zonnestralen.
Op de Dodentochtsite kunnen we ondertussen bij het laatste nieuws van hoofdcoördinator Gunter Vergauwen lezen dat we echt wel de kaap van 10.000 deelnemers gaan halen:

Ik ben verheugd jullie massaal te mogen verwelkomen op de 40ste editie van de Internationale 100 km Dodentocht. Onze inschrijvingsteller staat momenteel op 7538 inschrijvingen.
Met nog drie inschrijvingsdagen te gaan en met de voorlopig goede weersvoorspellingen moet het dit jaar zeker lukken om over die magische kaap van 10.000 wandelaars te geraken!

't Is al zeker een pluim waard als ze het magische getal halen, maar de organisatie verdient er nog heel wat meer als ze het ook dit keer tot een goed einde brengen. Uiteindelijk zijn het allemaal vrijwilligers die op twee dagen tijd met honderden werkkrachten de output moeten leveren van maandenlang vergaderen. En dat allemaal... om 10.000 gekken eens goed te laten afzien. Mooie hobby.
Het wandelboekje kan je ondertussen ook downloaden. Veel nieuws staat er buiten de inleiding niet in, maar de cijfers vind ik altijd wel leuk om te lezen. Bijvoorbeeld over het Rode Kruis

Samen staan zij garant voor het uitvoeren van circa 5000 verzorgingen, waarbij naast het andere verzorgingsmateriaal, 10.000 compressen, 3000 naalden, 6 kilometer windels en 30 liter massageolie worden verbruikt.

Of het boodschappenlijstje:

7.000 Frangitarte, 8.000 Confituurcare, 8.000 Chocochoc koeken, 12.000 rijsttaartjes, 15.000 Vondelmolen peperkoek, 10.000 Vondelmolen energyrepen, 10.000 bananen Jaguar, 10.000 appelen, 10.000 Speculoos Vermeiren, 10.000 glazen DUVEL, 10.000 glazen PALM, 10.000 AQUARIUS energy, 8.000 Minute Maid vruchtendrank, 7.000 Aquarius red blast, 12.000 Sportdrank EXTRAN, 10.000 CEVAL energierepen, 4.000 appelsienen Jaguar, 1.100 liter soep Campbells, 10.000 belegde broodjes, 20.000 liter water. (...) Ook onze medewerkers, politie en brandweer worden bevoorraad met een 5000-tal broodjes.

En in de controlepost van de Palmbrouwerij kunnen we blijkbaar weer kiezen uit vijf warme maaltijden, maar over de kwaliteit daarvan spreek ik me liever niet uit. Maar da's op dat punt ook niet meer echt relevant, want calorieën zijn calorieën. En neerzitten is ook leuk.
Helaas zit er wel een typisch Vlaams ecologisch minpuntje in het verhaal. In de persmap lees je over de RFID-chips voor de tracking:

Dit jaar vragen wij echter geen waarborg meer! Dankzij onze nieuwe sponsor Vlaanderen In Actie kunnen we de chip gratis aanbieden aan al onze wandelaars.

Hoera! Dankzij het geld van de Vlaamse overheid hoeven we onze elektronische chip niet af te geven aan de finish, maar kunnen we hem gewoon bij het restafval gooien! Grmbl. Kris Peeters stapt trouwens nog een keer mee, samen met zijn zoon, dus je kan hem altijd even je mening hierover geven. :)
Anyway, dit houdt me niet tegen om met 200% motivatie, heel veel kriebels (die zijn er nu al), en een portie waanzin morgen om 21u te starten in Bornem!!! RROOAAARR!! *scheurt z'n hemd open en klopt op de borstkas*

08/08: De 40e Dodentocht, 14-08-2009!

Da's dus nog een weekje... Vandaag ben ik nog 22km gaan wandelen in en rond Puurs. Veel trainen heb ik niet gedaan, ongeveer vier of vijf wandelingen van nooit meer dan een goeie 20km, dus wat dat betreft zit ik al perfect op schema om de finish te halen :) In de jaren dat ik meer dan voldoende trainde (en nog genoeg vrije tijd had), lukte het me immers geen enkele keer.
Dit weekend was en is het de bekende Driedaagse van Puurs en die wil ik voor geen geld van de wereld missen. 't Is elk jaar in de week voor de Dodentocht en in dezelfde streek. Het ultieme voorgerecht voor de hoofdschotel van komende vrijdag en (hopelijk ook) zaterdag.
Tips en links over de DoTo vind je gegarandeerd ergens op m'n weblog, als je het zoekschermpje in de rechterhelft gebruikt. Zoek gewoon op Dodentocht en je vindt m'n brouwsels van de vorige jaren. Samengevat komt het hier op neer: eet en drink voldoende, ook als je nog geen honger voelt. Stap op je eigen tempo en draag enkel wat je gewoon bent te dragen. Geen nieuwe sokken of schoenen dus. En zorg dat je aankomt, hoe lang het ook duurt :) De conditie en attributen zijn één ding, volhouden tot je tong tussen je veters draait, hoort er ook bij.
Bekijk je 't liever vanuit een volgwagen, of langs de kant, laat het ons dan weten via Facebook! De sportievelingen zelf kunnen in deze Facebookgroep terecht.
Tenslotte wens ik alle collega-wandelaars of -lopers heel veel succes! En zouden we dit jaar eindelijk over de kaap van 10.000 deelnemers gaan??